Mr. Aednemd

Perry Aednemd od siedmiu lat pracował w przedsiębiorstwie farmaceutycznym na stanowisku menadżerskim. Do pracy wyruszał wcześnie rano a po powrocie rozkoszował się chwilą relaksu przed telewizorem zajadając się kupionymi wcześniej łakociami. W soboty spotykał się ze znajomymi z pracy wpadając zazwyczaj do różnych restauracji, natomiast niedziele wykorzystywał na pobyt w siłowni i pływanie na basenie.

Pewnego dnia Perry obudził się i zdał sobie sprawę z tego że jest martwy. Wiedział to doskonale, tak samo jak wiedział że ma ochotę napić się gorącej kawy. Martwy Perry w niebieskim szlafroku powędrował boso do kuchni. Nastawił ekspres i postawił kubek pod dyszą czekając aż buczenie maszyny oznajmi koniec procesu parzenia. Jestem martwy, pomyślał Perry, a jednak nadal tu jestem. Kubek gorącej kawy przekręcił się na podajniku ustawiając między dyszami chłodzącymi. Perry ślepo wpatrywał się w podłogę czekając aż podajnik przekręci się ponownie z kawą schłodzoną tak, aby go nie poparzyć. Chwycił kubek w obie dłonie i wolno podszedł do okna wychodzącego wprost na jesienny park. Nieliczne grupki spacerowiczów przepływały brukowanymi alejkami jakby odmierzając kolejne godziny. Perry zauważył, że gdy się jest martwym czas płynie znacznie szybciej. Dlaczego jednak jest martwy? Wczoraj, jak co dzień zresztą, rozłożył się wygodnie w fotelu przed ekranem i zagryzając kanapki z masłem orzechowym dobrze bawił się, jak co czwartek zresztą, na wieczornym seansie kinowym w TGM TV. Teraz wpatrując się przez okno na świat w przyspieszonym tempie, po pięciu dniach picia tej samej kawy, która nadal była tak samo ciepła, Perry próbował ustalić kolejność zdarzeń. Film zakończył się tuż przed północą, potem odstawił naczynia do zmywarki, umył zęby i położył się. Właściwie to nie mógł znaleźć żadnej nadzwyczajnej rzeczy ani nawet jakiegoś małego odstępstwa od tego co zazwyczaj robił każdego dnia. No dobrze, kontynuował myślenie, ale może umarłem dawno temu a jedynie wydaje mi się że dzisiaj. Odstawił kubek na biały blat kuchenny, poprawił szlafrok a następnie zajrzał do czarnej teczki w pokoju. Wyciągnął z niej telefon komórkowy, spojrzał na datę, listę ostatnich wiadomości oraz połączeń. Wszystko wyglądało w porządku. Zdecydował się jednak zadzwonić do osoby, która jak mu się zdawało, jako ostatnia go widziała. Może to by coś pomogło. Telefon podświetlił nazwę: Dorothy Armton. Perry nacisnał guzik wybierania.
- Halo? - odezwała się po kilku sygnałach Dorothy.
- Cześć Dora - wiedział że nie cierpi tego zdrobnienia, ale nigdy nie mógł się opanować.
- Kto mówi?
- Dorothy, to ja, Perry. Nie wiem czy dobrze pamiętasz, ale mi się wydaje, że wczoraj jak wychodziłem z pracy, to właśnie z tobą widziałem się po raz ostatni. Nie wiesz może czy gdzieś poszedłem, albo, no nie wiem, czy nie stało się coś ze mną, nie wyglądałem jakoś dziwnie?
- Czy to jakiś żart?
- Nie, nie, Dorothy, posłuchaj. To bardzo ważne dla mnie.
- Kto dzwoni? - Perry usłyszał zdenerwowany głos jej męża.
- Nie wiem - odpowiedziała mu Dorothy.
- Jak to nie wiesz, przecież mówiłem, że tu Perry.
- Pewnie ktoś robi sobie jaja - dalej mówiła do męża.
- Nie przedstawił się? Czego chce? - dopytywał Pan Armton.
- Nie wiem, nikt się nie odzywa, słyszę tylko jakieś dziwne dźwięki.
- Odłóż słuchawkę, jesteśmy i tak już spóźnieni.
W tym momencie Perry zdobył się na odrobinę czarnego humoru i chcąc jakoś się uspokoić, zastanowił się ile razy on sam odłożył słuchawkę gdy dzwonił do niego nieboszczyk, próbujący zrozumieć swoją sytuację, podczas gdy on słyszał jedynie ciszę po drugiej stronie. Tak, po drugiej stronie, to chyba to miejsce w którym był.

Wrócił do kuchni by dopić kawę. Kawa w kubku stała ewidentnie dziesięć dni. Wiedział to, tak samo jak wiedział że jest martwy. Widocznie gdy nawiązał kontakt ze światem żywych jego czas i ich czas zostały zsynchronizowane. Brzmiało to nieco bez sensu, nawet jak dla niego. Poza tym kuchnia nosiła inne znamiona upływu dni. Oprócz niezmytych naczyń, pleśniejącego i gnijącego jedzenia w lodówce, kurzu na półkach, brudu na szafkach, zaciekach i lepkich plamach na stole i podłodze, zgromadziło się tam mnóstwo rzeczy, większość już starych i zepsutych. Telewizor z pęknięta obudową, komputer z monitorem, klawiatura bez większości klawiszy, płyty CD zastąpione przez płyty DVD, zastąpione przez płyty Blue-Ray. Ładowarki od telefonów komórkowych, odtwarzacze mp3 zastępowane przez odtwarzacze mp4, zastępowane przez kolejne plastikowe urządzenia, których Perry już nie znał, choć domyślał się ich przeznaczenia. Dalej zalegały pozapisywane papiery, małe żółte karteczki z przyczepionym długopisem, kubki z wyschniętymi liśćmi herbaty na dnie, grube warstwy kurzu oraz spleśniałe jedzenie, które przestało już śmierdzieć. Wszystko to wyrosło przed nim gdy tylko pomyślał o starej kawie. Zanim Perry rozejrzał się dokładnie po kuchni minęły cztery lata.

Opadł zmęczony na fotelu, odruchowo sięgnął po pilota, baterie były jednak wyczerpane. To bez sensu, zaklął w duchu, zanim zdążę cokolwiek zrobić tego już nie będzie. Podniósł się ociężale z rozpadającego się fotela. Przebrnął przez kuchnie przerzucając większość rzeczy za siebie, myśląc że i tak nie będzie już tu wracał. Robił się ociężały, wszystko wydawało się takie odległe i ciężkie. Starzał się. Zebrał się w sobie i z trudem szedł dalej. W pokoju przebrał się w wyblakłe ubranie a przed drzwiami nałożył wiatrówkę i pantofle z pękającą skórą. Miał problemy z oddychaniem kiedy próbował otworzyć drzwi. Starcze dłonie chwyciły za klamkę i ostatkiem sił ją przekręciły.

Perry wyszedł na brukowaną uliczkę która zakręcała zaraz przy ścianie jego domu. Poczuł chłód więc poprawił zamek kurtki podciągając go prawie pod szyję. Wypychając rękami kieszenie spodni ruszył w dół w kierunku parku. Przepływała tam rzeka, którą przecinały drewniane mosty na krańcach parku. Perry przeszedł parę kroków i usiadł na ławce sprawdzając wcześniej czy nie jest brudna. Tło zmieniało się powoli i miarowo, przechodnie, psy, ptaki. Wyglądało na to, że czas biegnie zupełnie normalnie. Paru ludzi spojrzało w jego kierunku, jakaś para zajęła ławkę dalej jakby nie chcąc być obserwowaną. Może więc jednak mnie widzą, a jedynie po prostu nie słyszą? Albo jednak żyję i tylko wydaje mi się że jestem martwy, próbował siebie przekonywać. Był jednak tego tak pewny, że nawet pragnienie zmiany stanu rzeczy nie zmieniało jego nastawienia. Dziewczyna z chłopakiem zaczęli się całować, ale gdy jej spojrzenie zbiegło się z oczami Perrego, odruchowo przestała. Zatem widzą go na pewno, ale czy słyszą? Szarpnął się nagle z ławki ale podszedł już do nich z rezerwą.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Wycedził z siebie niepewnie - Ale czy nie macie przy sobie może papierosa?
- Stary... - powiedział chłopak przeciągając to zdanie w nieskończoność - ...ale żeś sobie moment wybrał. - Odchylił się od dziewczyny, oparł plecami o metalową poręcz ławki i teatralnym gestem zanurzył rękę w przedniej kieszeni brązowej, skórzanej kurtki. Wyciągnął z niej paczkę papierosów i mrugnął nimi na Perrego.
- Dzięki wielkie - powiedział Perry częstując się. Udał że wkłada go do ust, bo przecież nigdy nie palił i pospiesznie poszedł dalej.

To wszystko znaczyło, że ludzie widzą go, słyszą i swobodnie może się z nimi kontaktować. Właściwie wyglądało na to, że w jego nowym życiu nic się nie zmieniło, no może poza rozpadającym się domem. Ale może po prostu tylko tam czas upływał szybciej? Może Dorothy nie słyszała go nie dlatego, że był martwy, tylko po prostu popsuł się mikrofon w słuchawce. Mimo to był nadal martwy i czuł to głęboko wewnątrz siebie. Z drugiej strony był tutaj i nic oprócz jego samego nie dowodziło, żeby miał rację. W domu panował burdel, nagle pojawiło się tam wiele staroci, nowe rzeczy stały się stare, czas zdawał się płynąć szybciej, Perry napędzał się myślami, ale czy to w ogóle odnosi się do tego, że jestem martwy? A może wcale nie jestem, tylko mocno w to uwierzyłem? Naćpałem się czegoś, albo padłem ofiarą hipnozy. To się przecież zdarza, ludzie wpadają w trans, myślą że są kurami i wszyscy z nich się śmieją. Kto wie, może poszedłem wczoraj do jakiegoś klubu, tam hipnotyzer wywołał mnie z pośród publiczności, a teraz bawi się nim na oczach jego kolegów, kto wie, może nawet na oczach Dory, która udaje, że odbiera od niego telefon. Piękna Dora, musiała akurat wyjść za tego frajera z księgowości, tylko dlatego, że on akurat był zajęty. Gdyby nie zaniedbał jej podczas służbowego wyjazdu sprawy potoczyłby się zupełnie inaczej. Pewnie Pan Armtong (nigdy nie nazywał go po imieniu) szeptał jej do ucha jakie to rzeczy wyprawia jej ukochany w nadmorskim kurorcie przez trzy miesiące. Ale to niczego nie usprawiedliwia, przecież mógł się odezwać przez ten czas. A on nie wykonał do niej ani jednego telefonu, ani jednego! Słyszał jej zapłakany głos sprzed lat. Teraz to i tak bez znaczenia.

Z rozmyślań wybiło go stoisko prasowe, które właśnie minął. Wystukał na panelu dotykowym DZIENNIKI : BEZPŁATNE. Wybrał jeden z nich, a maszyna po chwili wypluła z siebie kilka stron, które wyszarpnął zanim dokończyły się drukować i przerzucił w pośpiechu. Powiódł palcem wzdłuż kolumny nekrologów szukając swojego nazwiska. Perry Aednemd, Perry Aednemd, szeptał pod nosem wodząc wzrokiem po czarnych tabelach. Nie ma, zaklął w duchu. Odwinął pierwszą stronę i sprawdził datę. Dwudziesty trzeci lutego dwa tysiące dwunastego roku, nic dziwnego że nie ma informacji o jego śmierci sprzed czterech lat. W bibliotece na pewno mają stare numery, ale dokopanie się do nich zajmie mu wiele dni, nie wspominając o biurokratycznych przeszkodach. Nie miał karty bibliotecznej ani nawet dokumentów aby ją wyrobić, żadnego dowodu swojego istnienia. Zresztą, jego śmierć mogła nie zostać przez nikogo odnotowana. Może tak naprawdę nadal jest tam gdzie umarł i jeszcze nikt go nie odnalazł. W jakimś lesie albo na dnie jeziora. Może sam powinien zgłosić swoje zaginięcie, albo nawet śmierć. Tylko kto by mu wtedy uwierzył. Ta myśl jednak zaowocowała kolejną. Przecież może zgłosić się na policję i stwierdzić że stracił pamięć, wtedy będą musieli go odnaleźć i jednoznacznie stwierdzić co się właściwie stało. Ta myśl ucieszyła go tak bardzo, że całą drogę do komisariatu przebył uśmiechnięty. Budynek, który nagle wynurzył się przed nim wydawał się potężny, tak jakby jego obejście miało zająć całe lata. Wydawało mu się, że komisariat zasłonił całe niebo i otoczył go. Wszedł do środka.

Pistolet beznamiętnie klikał pod jego palcem ale nie było w nim już amunicji. Ciało komisarza zapadło się w podłogę i rozprysło się na niej jak kropla wody. Ściany w pomieszczeniu zapadały się w sobie, podłoga zaczęła blaknąć i wybrzuszać się. Perry stracił równowagę i wylądował na załamaniu ściany z sufitem. Fragmenty policyjnego munduru zlały się ze stołem, drzwi pękły wyłaniając za sobą drogę prowadzącą do stosu gigantycznych kartek. Wszystko na co Perry patrzył przypominało teraz mozaikę przedmiotów, kalejdoskop rzeczywistości. Szare ściany przelewały się w chmury, te w gigantyczne ołówki, które zapisywały tony gigantycznych kartek, które potem zmniejszały się na horyzoncie w zeszyty. Chwilę potem Perrego przybiło do wielobarwnego podłoża w którym zatapiał się coraz bardziej. Jeszcze przez moment mógł patrzeć na galimatias rzeczywistości, a potem nastała nicość.